دیشب رویایی داشتم...

خواب دیدم بر روی شن ها  راه می روم،

همراه با خود خداوند.

و بر روی پرده شب

تمام روزهای زندگی ام را مانند فیلمی می دیدم.

همان طور که به گذشته نگاه می کردم،

و روز به روز از زندگی را،

دو رد پا بر روی پرده ظاهر شد،

یکی مال من و یکی از آن خداوند.

راه ادامه یافت تا تمام روزهای من خاتمه یافت.

آن گاه ایستادم و به عقب نگاه کردم.

و در بعضی جاها فقط یک ردپا وجود داشت...

اتفاقا آن محل ها مطابق با سخت ترین روزهای زندگی ام بود،

روزهایی با بزرگترین رنج ها، ترس ها، و دردها...

از خداوند پرسیدم:

« تو به من گفتی که در تمام ایام زندگی ام با من خواهی بود،

و من پذیرفتم که با تو زندگی کنم.

حال به من بگو که چرا در سخت ترین لحظات زندگی ام مرا تنها

گذاشتی؟ »

خداوند پاسخ داد: « فرزندم! تو را دوست دارم و به تو گفتم که در تمام سفر

باتو خواهم بود.

من هرگز تو را تنها نخواهم گذاشت،

نه حتی برای لحظه ای، و چنین نیز نکردم.

هنگامی که در آن روزهای سخت یک رد پا بر روی شن ها دیدی،

این من بودم که تو را به دوش کشیدم.»