معلم به سه طريق ميتواندبه اين کودکان کمک کند:

1- از طريق ارائه يک الگوی خوب گفتاری

2- ازطريق ارتقاء عزت نفس کودک

3- از طريق ايجاد يک محيط خوب گفتاری

 توصيه های زير در راستای موارد فوق هستند.

- به هيچ وجه به کودکی که دارای لکنت است نگوييد:آرام تر صحبت کن - آرام باش 

- به محتوای صحبتهای کودک گوش دهيد نه به شکل صحبتهای وی  ويا به عبارت ديگر به آنچه کودک می گويد گوش دهيد نه به چگونگی گفتن آن

- درحين صحبت کودک هرگز در گفتار وی مداخله نکنيد و بگذاريد خودش صحبتش را تمام کند

- به هيچ وجه کلمه را برای کودک کامل نکنيد ويا بجای او کلمه را نگوييد

- زمانی که کودک دوست دارد صحبت کند مانع از صحبت او نشويد

- زمانی که گفتار کودک روان تر است موقعيتهای بيشتری را برای صحبت کردن او فراهم کنيد

- دانش آموز دارای لکنت را نبايد مجبور به ازحفظ گفتن شعر صحبت کردن يا خواندن کرد

- در صورت اشتباه گفتن  نبايد مورد سرزنش قرار دهيد.

- معلم بايد علاقه کودک دارای لکنت را به گفتار خوب ترغيب کند.

- کودک دارای لکنت در تمام فعاليتهايی که برای سايرين درنظرگرفته ميشود شرکت داده شود.

- اگر قرار است از تمام بچه ها سوال بپرسيد از کودكی که دارای لکنت است زودتر بپرسيد زيرا هرقدر که کودک بيشتر منتظر بماند اضطراب او بيشتر ميشود.

- برای کودکانی که در حين خواندن دچار لکنت ميشوند ميتوان از خواندن همراه فرد ديگری استفاده کرد.(فرصتی ايجاد کنيد شاگردان بصورت ۲نفره روخوانی داشته باشند)

- کودک نبايد از داشتن لکنت احساس حقارت کند. اين وظيفه معلم است که لکنت را به عنوان يک ويژگی مثل سايرويژگيها(داشتن عينک-کند دوبدن و ...)نشان دهد.

- کودکان دارای لکنت نسبت به تمسخر و اذيت ديگران آسيب پذيرترند.

- معلم بايد باکودکانی که کودک دارای لکنت را مورد اذيت قرار ميدهند قاطعانه برخورد کند.

-  بايد به وی کمک کرد تا عزت نفسش تقويت شده و نظرش در مورد خودش مثبت و واقع بينانه باشد

  از:charismaco@yahoogroups.com